اشعار شاعران معاصر

[adel13]

چشم من بيا منو ياري بكن
گونه هام خشكيده شد كاري بكن
غير گريه مگه كاري ميشه كرد
كاري از ما نمياد ياري بكن
اونكه رفته ديگه هيچ وقت نمياد
تا قيامت دل من گريه ميخواد
سرنوشت چشاش كوره نميبينه
زخم خنجرش ميمونه توسينه
لب بسته ديده غرق به خون
قصه غربت آدم همينه
اونكه رفته ديگه هيچ وقت نمياد
تا قيامت دل من گريه ميخواد
خورشيد روشن مارو دزديدن
روي اون ابراي سنگين كشيدن
همه جا رنگ سياه وماتمه
فرصت موندنمون خيلي كمه
اونكه رفته ديگه هيچ وقت نمياد
تا قيامت دل من گريه ميخواد

[heravi]

زندگی دیكته گفت و ما همش غلط پشت غلط
عشقو نوشتیم با الف نقطه گذاشتیم ته خط
منو از اول همه جا نشوندن آخر كلاس
حالا میگن یه كاری كن میگن حسابت با خداس
خدا اجازه من دلم بسته به زنجیر غمت
نگا نكن به جرم من نگا بكن به كرمت

خونه ی بی چراغ من از تو همیشه روشنه
بخشش چندم تو ، توبه ی چندم منه
تو بهترین رفیقمی نمیشه از تو دل جدا
گمم نكن توو تاریكی دستمو ول نكن خدااااا
خدا اجازه من دلم بسته به زنجیر غمت
نگا نكن به جرم من نگا بكن به كرمت

[heravi]

من تو رو اشتباهي گرفتم! با كسي كه همه زندگيم!

با كسي كه مث يك نوازش توي ارامش من سهيمه

من تو رو اشتباهي گرفتم توي اون كوچه هاي مه الود

حال من مثل تصوير بركه لحظه كوچ مرغابيا بود

من مريضت شدم زير بارون رفتنتو از كي اغاز كردي؟

مشتمو باز كردم ببينم ! مثل پروانه پرواز كردي !

من تو رو اشتباهي گرفتم مثل يك شاخه از صخره اي سرد

كه نجاتم نداد از سقوط و هي ترك خود و زخمي ترم كرد

[heravi]

چراغی به دستم، چراغی در برابرم:

من به جنگ سیاهی می روم.



گهواره های خستگی

از كشاكش رفت و آمدها

باز ایستاده اند،

و خورشیدی از اعماق

كهكشان های خاكستر شده را

روشن می كند.

***

فریادهای عاصی آذرخش -

هنگامی كه تگرگ

در بطن بی قرار ابر

نطفه می بندد.

و درد خاموش وار تاك -

هنگامی كه غوره خرد

در انتهای شاخسار طولانی پیچ پیچ جوانه می زند.

فریاد من همه گریز از درد بود

چرا كه من، در وحشت انگیز ترین شبها، آفتاب را به دعائی

نومیدوار طلب می كرده ام.

***

تو از خورشید ها آمده ای، از سپیده دم ها آمده ای

تو از آینه ها و ابریشم ها آمده ای.

***

در خلئی كه نه خدا بود و نه آتش

نگاه و اعتماد ترا به دعائی نومیدوار طلب كرده بودم.

جریانی جدی

در فاصله دو مرگ

در تهی میان دو تنهائی -

[ نگاه و اعتماد تو، بدینگونه است!]

***

شادی تو بی رحم است و بزرگوار،

نفست در دست های خالی من ترانه و سبزی است



من برمی خیزم!



چراغی در دست

چراغی در دلم.

زنگار روحم را صیقل می زنم

آینه ئی برابر آینه ات می گذارم

تا از تو

ابدیتی بسازم.

[mobina_mahdi]

قبر مرا نیم متر کمتر عمیق کنید تا پنجاه سانت به خدا نزدیکتر باشم.
بعد از مرگم، انگشتهای مرا به رایگان در اختیار اداره انگشتنگاری قرار دهید.
به پزشک قانونی بگویید روح مرا کالبدشکافی کند، من به آن مشکوکم!
ورثه حق دارند با طلبکاران من کتک کاری کنند.
عبور هرگونه کابل برق، تلفن، لوله آب یا گاز از داخل گور اینجانب کیدا ممنوع است.
بر قبر من پنجره بگذارید تا هنگام دلتنگی، گورستان را تماشا کنم.
کارت شناسایی مرا لای کفنم بگذارید، شاید آنجا هم نیاز باشد!
مواظب باشید به تابوت من آگهی تبلیغاتی نچسبانند.
روی تابوت و کفن من بنویسید: این عاقبت کسی است که زگهواره تا گور دانش بجست.
دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال کنند. در چمنزار خاکم کنید!
کسانی که زیر تابوت مرا میگیرند، باید هم قد باشند.
شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبکاران ندهید.
گواهینامه رانندگیم را به یک آدم مستحق بدهید، ثواب دارد.
در مجلس ختم من گاز اشکآور پخش کنید تا همه به گریه بیفتند.
از اینکه نمیتوانم در مجلس ختم خودم حضوریابم قبلا پوزش می طلبم !

[heravi]

من و تو توی این دنیا یه درد مشترک داریم
دو تا مون خسته دردیم رو قلبامون ترک داریم
من و تو کوه دردیم ویه گوشه زخمی افتادیم
داریم جون میکنیم انگار رو زخمامون نمک داریم
تموم زندگی سوخت تموم لحضه هامون مرد
هوای عاشقی مونو هوای بی کسی مون برد
من و تو مال هم بودیم ، منو تو جون هم بودیم
خوره افتاد به جونمون تموم جونمون رو خورد
من و توی این دنیا اسیر دست تقدیریم
همش دلهره داریم و با این زندگی درگیریم
نفس که میکشیم انگار دارن شکنجمون میدن
داریم اهسته اهسته تو این تنهایی میمیریم
شدیم مثه یه دیواری کم کم داره میریزه
هوای خونمون سرده مثه غروبه پاییزه
تقاص چی رو ما داریم به کی واسه چی پس میدیدم
اخه واسه ما این روزا چرا انقد غم انگیزه
من و تو توی این دنیا یه درد مشترک داریم
دو تا مون خسته دردیم رو قلبامون ترک داریم
من و تو کوه دردیم ویه گوشه زخمی افتادیم
داریم جون میکنیم انگار رو زخمامون نمک داریم

[heravi]

از تو عبور میکنم
فقط نگاه میکنی
من اشتباه میکنم
تو هم گناه میکنی
ازم عبور میکنی
ببین، سقوط میکنم
به من نگاه کن
بزن
فقط سکوت میکنم



از تو عبور میکنم
فقط نگاه میکنی
من اشتباه میکنم
تو هم گناه میکنی
به من نگاه کن نترس
من به تو مبتلا شدم
به موج میزنم ببین
چه ساده ناخدا شدم
به من نگاه کن بگو
کجا رو زیرو رو کنم؟
کدوم گلایه رو بگم
چه دردی آرزو کنم
به من نگاه کن برو
فاصله باورم بشه
در انتظار بودنت
عذاب آخرم بشه
ازم عبور میکنی
ببین سقوط میکنم
به من نگاه کن
بزن
فقط سکوت میکنم
به من نگاه کن
بگو
کجا رو زیرو رو کنم
کدوم گلایه رو بگم
چه دردی آرزو کنم
به من نگاه کن برو
فاصله باورم بشه
در انتظار بودنت
عذاب آخرم بشه

[heravi]

در دیدار نخست آن همه خورشید
دستادست تو بودم
گفتی : سه قلب سر به زیر نشانی خانه ی اوست
و باد بی قرار
روسری سیاه تو را به نام من دزدید
در زدیم
صدای سرفه خبر از آمدنش می داد
به نگاهی درد تمام ترکه ها را از خاطرم برد
گفتم : آزادی ام ‚ آزادی ات ‚ آزادی مان
صرف آرزو چه دشوار است پدر
جوابش تلخ بود دردی هزار ساله
جمجمه ی پدرانمان خشت مناره ی چنگیز است
بهترین خاطراتمان از اسکندر به جا مانده
در بهار بی بار و برگی زیسته ایم
چگونه می خواهی چنارمان سبز باشد ؟
در پناه سه استکان حقیقت گریستیم
پاسفت کرده بود

[saram2]

شب زنده دار

خاطر بی آرزو از رنج یار آسوده است
خار خشک از منت ابر بهار آسوده است
گر به دست عشق نسپاری عنان اختیار
خاطرت از گریه بی اختیار آسوده است
هرزه گردان از هوای نفس خود سرگشته اند
گر نخیزد باد غوغا گر غبار آسوده است
پای در دامن کشیدن فتنه از خود راندن است
گر زمین را سیل گیرد کوهسار آسوده است
کج نهادی پیشه کن تا وارهی از دست خلق
غنچه را صد گونه آسیب است و خار آسوده است
هر که دارد شیوه نامردمی چون روزگار
از جفای مردمان در روزگار آسوده است
تا بود اشک روان از آتش غم بک نیست
برق اگر سوزد چمن را جویبار آسوده است
شب سرآمد یک دم آخر دیده بر هم نه رهی
صبحگاهان اختر شب زنده دار آسوده است

رهی معیری

[heravi]

ای وطن ای ریشۀ من

دلم از تنهایی تو حتی یک نفس جدا نیست

گله سر کن که می دونم گله هات یکی دو تا نیست

ای وطن ای ریشۀ من ! عشق من اندیشۀ من !

گور من گهوارۀ من ! قلب پاره پارۀ من !

بگو از اونا که رفتند ، تو رو بی صدا شکستند

بگو از اونا که موندند ، دلتو اینجا شکستند

با همه عذاب دیروز دل به فردای تو بستند

توی این روزای خوب هم می بینی که با تو هستند

اما من نه اهل سودام ، نه به فکر ترک اینجام

اهل تو از ریشه تو ، خاک تو خون تو رگهام

ای وطن ای ریشۀ من ! عشق من اندیشۀ من !

گور من گهوارۀ من ! قلب پاره پارۀ من !

دلم از تنهایی تو حتی یک نفس جدا نیست

گله سر کن که می دونم گله هات یکی دو تا نیست